Autor: merrystefciakowalska

Rósł rabarbar u Barbary,
rósł dosyć już długo.
Rosły rabarbar na burej rabatce.
„Czuję się tutaj jak w klatce”,
wciąż tylko narzekał i jęczał.
„Najchętniej przeprowadziłbym się
na Bermudy albo Gibraltar.
Chociaż Bermudy to raczej nudy,
dookoła tylko woda i woda…
Nie… na rajskie wyspy czasu mi szkoda.
No a Gibraltar, sam nie wiem…
Tam ciągle tylko wieje i wieje…
żadnej cywilizacji, tylko dzikie knieje.
A ja chcę do miasta
na masaże i kuracje upiększające.
Przebywanie tutaj 
jest dla mnie uwłaczające”.
Zadzierał tylko swój rabarbarowy nos.
Usłyszał to kos 
i zaśpiewał:
„Weź się w garść, rabarbarze,
albo zaraz powiem Barbarze,
żeby wyrwała cię z korzeniami.
Nikt nie chce słuchać
narzekania całymi dniami”.

Siedziały raz pudle w pudle.
Cała szajka puchatych zbirów i włamywaczy
(dla pudli bowiem prawo nic nie znaczy).
Białe, czarne oraz różowe,
siedziały cicho, 
miny miały marsowe.
Jeden nawet palił papierosa,
choć przez to mu się wypalało
futro wokół nosa.
Wpadły wczoraj w nocy,
był gęsty mrok,
kiedy robiły skok na SKOK.
Oddział policji spadł na nie z góry,
dowódca krzyknął:
„Ręce do góry!
Ani kroku! Ani mru-mru!”.
Pudlom z wrażenia zabrakło tchu.
Tak były zasadzką zszokowane,
że ruszyć się z miejsca nie mogły
i w więzieniu wylądowały nad ranem.

Siedzi sobie ryba
i gdyba:
„Ach, gdyby wszystkie ryby
istniały tylko na niby…
Co by to było wtedy?
I jeszcze pół biedy,
gdyby one
nie były niczego świadome.
Bo gdyby jednak były,
to co by zrobiły, wiedząc,
że są tylko na niby?
Czy też by tak rozmyślały, 
siedząc?”.

Rosła raz w naszym ogrodzie
całkiem rozsądna fasola,
która powtarzała co dzień:

„Dola czy niedola,
w uśmiech składaj usta,
odważnie idź do przodu,
nieważne, czyś jest
groch, czy kapusta.
I choć czasem szkoda zachodu,
nigdy nie żałuj swoich prób.
Plany realizuj powoli,
nieważne, czyś jest
dynia, czy bób.
Bo w doli i niedoli
zwykle najważniejszy jest trud”.

Takie to były cud-miód
recepty na życie fasoli.